Op deze pagina verschijnen ieder maand korte verhalen, geschreven door Rianne Griffioen en Eric Coomans. De lezers krijgen zo wat indrukken over de gang van zaken hier in Wa!
Hier volgt het eerste korte verhaal van Eric.
De hitte…
Van twee kanten blazen ventilatoren lucht naar me. Hete lucht wel te verstaan, want in mijn kantoor annex slaapkamer is de temperatuur 34,7 graden Celsius. De ventilatoren verplaatsen de warme lucht alleen maar, maar het voelt dan toch wat aangenamer… De bureaustoel is van zacht leer, maar ik heb op de zitting een handdoek
gelegd. Anders krijg ik een natte kont van het zweten….
Buiten staat er een zacht windje en dat maakt het aangenaam. In de schaduw is het nu 39,6 graden en de thermometer die in de zon hangt, geeft 51,2 graden aan. Celsius hoor!
De ventilatoren in huis zorgen ervoor dat de temperatuur binnenskamers aangenaam is. De koel- en vrieskasten werken op top capaciteit. Het drinkwater is heel koel (ijswater) en de biertjes zijn heerlijk koud. Met die hitte is een koud biertje (65 cl) heel prettig.
De kippen laten hun vleugels wijd uiteen staan en hijgen amechtig. De honden liggen in een door hen zelf gegraven kuil, vermoedelijk omdat het daar iets koeler is. Ik loop op schoenen, omdat de aarde veel te heet voor me, maar de mensen hier lopen op blote voeten in de hitte. Ze hebben een dikke eeltlaag onder hun voeten. De motorkap van de auto is loeiheet. Je kan er makkelijk een ei op bakken. Maar alles is bedekt met een dunne, maar alom aanwezige stoflaag. De harmattan ( de stoffige en hete woestijnwind) is nog niet voorbij. Als het harder gaat waaien, wordt de temperatuur aangenamer (niet kouder) maar dan is er wel heel veel stof. Na de harmattan komt de echt hete tijd, zonder wind en zonder stof. Dan zullen de temperaturen in de zon en de schaduw elkaar niet zo veel ontlopen. Dik boven de 50 graden Celsius! Dan is het wachten op de regen, die vaak lang op zich laat wachten. De laatste keer dat het hier regende was medio september 2009 en men
verwacht de eerste buien pas in mei/juni 2010!
In Nederland en België heerst een ongemeen strenge winter met veel overlast voor het verkeer. Het leven is ontwricht. Treinen rijden niet meer, het KNMI waarschuwt de mensen niet op de weg te gaan als het niet strikt nodig is. Ik realiseer me dan dat ik in een heel andere wereld leef!
De mensen leven dicht bij de natuur hier en voelen nauwkeurig aan, wanneer het gaat regenen. Dan klinken overal de trommels, waarmee men wil aangeven dat men blij is dat de regen gaat vallen. In sommige dorpen worden de goden door middel van regendansen gesmeekt om de regen te laten vallen. De dansers, meestal vrouwen, raken dan in een diepe extase. En als de regen komt, komt het met bakken uit de lucht. Mensen dansen van blijdschap en laten zich nat regenen. Er vormen zich grote plassen en kleine snelstromende rivieren.
Alles wordt meegesleurd. Met de eerste regen, komen ook de eerste onweersbuien. Angstaanjagende donderslagen en schitterende bliksemschichten. Maar na een uur is bui voorbij en weer een uur later zijn de plassen opgedroogd. Alleen de
riviertjes hebben hun sporen achter gelaten op de zandwegen. Op weg naar de dorpen moet ik nieuwe sporen zoeken op de weg om zo min mogelijk in kuilen terecht te komen. Ik zal dan een kleiner stofspoor achter de auto zien. En na
twee regenbuien wordt het landschap weer groen. Nu is alles dor en zwartgeblakerd door de “bush fires”,
maar dan wordt alles weer groen.
Ik ben van oorsprong een tropen jongen en daarom geniet ik al van dit klimaat. Je hoeft ’s morgens niet na te denken wat je aan moet trekken. Altijd korte mouwen weer! We hebben geen warm water douche, dus in die warmte is een oude douche heel verfrissend. En met dat mooie zonnig weer is het altijd een terrasdagje met een (koud) biertje!
Ik ben lekker bruin gebrand en draag de hele dag een zonnebril. Ik kan makkelijk een barbecue plannen voor over een maand! Geen probleem! Het weer werkt mee. Het is hier altijd weer en niemand maakt zich druk over het weer! Wat wil een mens nog meer?
Februari 2010
