Hier volgt het eerste korte verhaal van Rianne Griffioen, een vrijwilligster uit Alkmaar die in januari 2008 het team van Child Support kwam versterken….

Ik heb mijn eerste dag in Ghana genoten van de gastvrijheid, ik heb me verbaasd over de douch e waar geen stromend water uit bleek te komen, ik ben verrast door Dora’s maaltijd die ondanks een bizarre combinatie van vis, banaan en bonen heerlijk smaakte. Nu ben ik op een donker busstation het is elf uur ‘s avonds , op dit tijdstip zou de bus moeten gaan rijden. Ik sta te wachten tot mijn tassen onderin de bus worden gelegd.

Om middernacht gaan we rijden, een man voor in de bus staat op en spreekt ons rustig toe, het is in een van Ghana’s locale talen dus ik begrijp er geen woord van. Ik vraag me af of dit over belangrijke overstap informatie gaat… De man
sluit af met Amen en vervolgens alle inzittenden gezamenlijk: amen. Ik ga er maar vanuit dat dit een gebed was. Harde, vrolijke muziek wordt aangezet.
Na een half uur rijden keren we om, de reden hiervoor is dat de accu leeg blijkt te zijn, we gaan terug naar het busstation om over te stappen op een andere bus. Om half twee vertrekken we opnieuw, dit keer besluit ik mee te bidden…

Zo’n twaalf uur later zijn we dichtbij bij Wa. Mijn nacht was redelijk, ik heb best wat uurtjes kunnen slapen ondanks de luide gospels die onophoudelijk door zijn gegaan.
Ik besluit nog maar even te gaan plassen. Ik zie dit keer geen andere vrouwen die ook richting een toilet gaan en dus vraag ik waar ik heen moet. Een mevrouw zegt me mee te lopen. Ik loop door een steeg achter haar aan, ik zie hier weinig mensen en dat geeft me geen prettig gevoel. We komen op een soort marktplaats waar het vandaag geen markt is. We lopen langs de lege kraampjes van hout met rieten daken. Ik vraag me af of dit handig is, we lopen zo ver van de drukte vandaan, waar brengt ze me naar toe? We komen uit bij een soort vuilnisbelt en lopen eroverheen tot we bij een hokje komen met een man erin, de vrouw spreekt met hem en we lopen weer door. We komen bij een stenen hok en ik kijk of ik erin kan maar de vrouw zit opeens gehurkt tussen het vuilnis en zegt: “Otherwise you’ll pay”. Ik besluit haar voorbeeld te volgen maar waarom we hiervoor kilometers moesten afleggen zal voor mij een raadsel blijven…

Teruglopend naar de bus hoor ik hem plotseling toeteren en ik sprint er het laatste stukje naar toe, gelukkig missen ze me wel aangezien ik de enige blanke passagier ben. Ik zit weer op mijn plek en zie het landschap van noord west Ghana aan mij voorbij trekken. Hoe noordelijker we zijn gekomen hoe droger het landschap is geworden, de asfaltweg is veranderd naar roughroad en de dorpjes die we passeren lijken steeds armoediger. Mensen lopen langs de weg met water op hun hoofd en kinderen op hun rug. Ik zie een jongetje van een jaar of zes met een kleine baby op zijn rug en een emmer water in zijn hand. Ik kan alleen maar denken:
Wat een andere wereld……