Child Support Ghana

de kinderen

Op 12 maart 2012 komt Sanne Vogels aan, eveneens een studente Geneeskunde. Zij blijft hier tot begin mei. Op 2 mei arriveren Wilke Post en Iris Vos in Ghana. Ook zij zijn studenten Geneeskunde.  Eiond juli gaan ook zij weer terug naar huis.
Margriet Hoekstra heeft gepland om vanaf september 2012 tot en met februari 2013 naar Wa te komen. Zij is kapster.
Voor ons werk in de dorpen en voor de steun aan de kinderen zouden verpleegkundigen en leerkrachten zeer welkom zijn! Ik hoop dat er nieuwe aanmeldingen zullen komen! Geinteresserden kunnen contact opnemen met Ineke Alderlieste in Nederland (inekealderlieste@hotmail.com) en zij zal de nieuwe vrijwilligers voorzien van de nodige informatie!

Video clip

 Imori Ayana is een razend populaire zanger/danser in Wa. Iedereen kent hier zijn muziek, meestal sociaal geengageerd. Hij zingt over de armoede, de trieste omstandigheden waarin zijn “brothers and sisters” moeten leven en wil helpen om het leven draaglijker te maken. Hij studeert in Accra aan de Kunst Academie en heeft als opdracht op een videoclip te maken over “zijn” kinderen. Ik heb hem een aantal jaren geleden leren kennen tijdens de opnames van de film Simmaju, waar hij de hoofdrol in speelde en ik een kleine, maar niet onbelangrijke (!) bijrol in had. Ayana trad ook op tijdens ons jubileum feest in 2010. Zijn muziek is een mengeling van rap en hip life, wat dat ook moge betekenen.
Ook Thijs, Lotte en ik doen een forse duit in het zakje van de video clip. Wij zingen namelijk mee tot grote hilariteit van onze kinderen!! Volgens Thijs is dit de garantie dat het een wereld hit wordt en dat MTV binnenkort contact met ons opneemt. Ook de bejaardenzender MAX heeft al belangstelling getoond… We wachten met spanning af wanneer de clip wordt uitgebracht en vooral óf de clip wel wordt uitgebracht. Hoe het nummer heet? Geen idee!

Clementia Nibevula

Een “general subsitute” is een alleskunner, iemand op op alle plekken in het team inzetbaar is. In de voetballerij heet dat een “Super sub” en zo iemand heeft Child Support ook aangetrokken. Clemenetia Nibevula (28) heeft na de Junior High School de training gevolgd voor Fashion and Design. Ze komt uit Nandom. Bij ons gaat ze de moeders vervangen die verhinderd zijn of naar een begrafenis moeten of vakantie hebben. Dat zelfde doet ze ook voor de koks. Voorts gaat ze mee naar de dorpen om te vertalen en ze is dus op afroep beschikbaar. Maar voordat ze begint, gaat ze eerst in het Regionale Ziekenhuis een training volgen voor Eerste Hulp, waar ze leert hoe wonden verbonden moeten worden, want dat moet vaak gebeuren als we op bezoek gaan in de dorpen. We hopen dat ze voor ons per 1 maart 2012 beschikbaar zal zijn. Clementia is niet getrouwd en heeft (nog) geen kinderen. We zijn blij met haar komst en hopen op een goede samenwerking!

Hikima Issiu

 Hikima Issiu is 12 jaar oud en komt uit Tuna, een groot dorp ongeveer 60 kilometer ten noorden van Wa. Als ze op mijn kantoor moet komen voor het gesprek is ze nerveus, want ze spreekt nauwelijks Engels. Ze heeft één jongere broer van dezelfde vader en moeder. Deze broer woont bij haar grootmoeder in Tuna. Haar vader is al lang geleden overleden maar ze weet dat haar moeder nog leeft. Een aantal jaren geleden is haar moeder toevalligerwijze in ons Hospice opgenomen. Ze kwam meer dood dan levend bij ons en had AIDS. Toen Hikima nog heel klein was heeft haar moeder haar verkocht aan een familie voor 80 cedi’s (ongeveer 40 euro). …
Dat gezin zorgde voor haar maar de zus van haar vader kwam er achter en kocht het meisje terug voor dezelfde prijs.. Zo klein als Hikima was, tante wilde dat ze voor haar ging werken. Tante had een klein winkeltje en op marktdagen verkocht ze gedroogde vis op de markt. Ze leerde Hikima hoe dat moest en als klein meisje, liep Hikima met een emmertje op haar hoofd vis te verkopen. Tevens moest ze in de winkel helpen. Tante liet haar wel naar school gaan  maar na een paar maanden mocht ze niet meer naar school.
We ontmotten haar op de markt en de gelijkenis met haar moeder was treffend. Toen ze het verhaal vertelde over haar moeder en dat ze haar moeder niet kende, gingen we op bezoek bij haar tante. Het feit dat moeder aan AIDS leed, bleek de oorzaak te zijn, dat tante niet wilde dat ze haar moeder zou ontmoeten. Toen we voorstelden dat Hikima naar ons kon komen om naar school te kunnen gaan, werd tante heel boos. Ze verborg Hikima als we weer op de markt waren of als we haar bij de winkel van tante wilde bezoeken. Een verrasingsbezoek, samen met een maatschappelijk werker uit Wa veranderde de situatie. Samen  slaagden we er in om Hikima los te weken van tante, maar die liet dat niet zo maar toe. Ze sprak een vloek uit over ons en over Hikima, wat het kind zeer beangstigde. De politie kwam er aan te pas en nu is het rustig rondom het kind, maar we zijn heel alert.
Hikima zegt dat ze blij is dat er zoveel vrijwilligers komen helpen en dat ze familie in Belgie heeft die haar in staat stelt om bij ons te wonen en dat ze naar school kan gaan. Ze kan goed met iedereen omgaan maar haar verleden heeft haar wel een minderwaardigheidscomplex opgeleverd. We werken er hard aan om ook dit kind een volwaardige kans te geven. Moeder lijkt van de aardbodem verdwenen te zijn en we blijven proberen om moeder op te sporen zodat we Hilima kennis kunnen laten maken met haar moeder.

Hamida Danlardi

 Hamida Danlardi is 11 jaar en komt uit het dorpje Dorimon Gbache, 25 kilometer ten westen van Wa. Als het gesprek met haar begint, lopen haar ogen vol met tranen. Dit meisje heeft al heel wat ellende meegemaakt in haar nog jonge leven. Ze woonde met haar ouders en oudere broer en jongere zusje gelukkig samen maar plotseling overleed haar vader. Ze bleef met haar moeder en de twee andere kinderen achter. Na twee jaar overleed ook haar moeder en Hamida verhuisde met haar broer en zusje naar een een oom (broer van haar vader). Die overleed ook en ze bleef achter bij zijn vrouw. Haar broer ging bij een andere oom wonen in de buurt van Techimen. Maar ook de tante overleed en Hamida ging bij een andere oom wonen. Haar zusje ging ergens anders wonen en toen Hamida over haar jongere zusje Latifa sprak, bleven de tranen stromen. Ze wilde perse naar school gaan en had een kleine groententuin, waar ze okro kweekte. Die okro verkocht in een ander dorp om zo haar schoolgeld te kunnen betalen. Ze was toen pas 9 jaar oud.
De organisatie Human Rights kreeg een telefoontje van de chief van haar dorp. Hamida werd uitgemaakt voor heks omdat de mensen bij wie ze leefde, allemaal doodgingen en de dorpelingen meden haar. Human Rights nam contact met ons op en zo zijn we in contact met Hamida gekomen.

Onze eerste ontmoeting zal ik niet licht vergeten. Hamida was heel blij dat we haar kwamen “redden” en beloofde dat ze heel lief en braaf zou zijn, als we haar maar meenamen. Ze klampte zich letterlijk vast aan mij. De oudere (en kreupele) oom die ze nog in haar dorp had, was heel blij en opgelucht dat ze naar ons toe zou komen en ook de chief van het dorp was opgelucht.
Hamida ontpopt zich als een heel sociaal kind en doet op school haar uiterste best. Ze is de onbetwiste nummer één in haar klas (klas 6 van de Lagere School). Ze is verlegen en een giechelde puber, maar tijdens ons gesprek vertelde ze dat ze zich zeer veel zorgen maakt om haar zusje Latifa. Ze weet niet hoe het met Latifa gaat en waar ze is. Ik beloofde haar dat we in de komende weken op zoek gaan naar Latifa. Het liefst wil ze dat haar jongere zusje ook bij ons komt. Dat is Hamida ten voeten uit. Zich bekommeren om het lot van een ander! Wellicht kan de oude oom uit haar dorp ons verder helpen bij het opsporen van Latifa. Dit nieuws bracht een kleine blije lach op haar gezicht, maar de tranen bleven stromen.

Ze wil nog wel kwijt dat ze heel blij is dat ze in de Child Support Family is opgenomen en dat ze er trots op is dat er een familie in Belgie is die zich inzet om haar naar school te laten gaan. Ze vraagt zich wel af, waaraan ze dat allemaal verdient heeft…..

Rashida Mahama

 Rashida Mahama is 11 jaar en komt uit het dorpje Sing, zo’n 10 kilometer ten zuidwesten van Wa. Haar ouders leven nog en wonen ergens in de buurt van Kumasi. Ze lieten hun dochter achter bij een tante (zus van vader) nadat ze een begrafenis hadden bijgewoond. Ze konden niet voor hun dochter zorgen en tante kon wel een goedkope werkkracht gebruiken… Ze mocht zelfs naar school, maar na een paar maanden werd ze van school afgehaald om voor tante te gaan werken. Bovendien was het geld op… Tante had een zus in Wa die een “chopbar” of eethuisje had en Rashida moest daar gaan werken. Ze moesten de hele markt afstruinen om de borden en bekers op te halen van de mensen die eten hadden gekocht. Vooral op marktdagen (eens per 6 dagen) was het heel druk. Ze vond het werk niet leuk en ging liever naar school maar tante wilde haar niet kwijt. Ze verdiende er niets, maar kreeg wel wat te eten.
Toen we haar tijdens haar werk ontmoetten, trof ons haar uiterst triest gezicht. Ze was bang dat tante er achter kwam dat ze ons had opgezocht en toen tante er toch achter kwam, sloeg ze Rashida.
We bezochten tante samen met de leerplicht ambtenaar en die overreedde tante om het kind de kans te geven om naar school te gaan. Uiteindelijk gaf tante toestemming voor de plaatsting nadat ze haar ouders had geraadpleegd.  Maar tante liet haar niet zo maar los, ze bedreigde ons en Rashida maar inmiddels is ze bij ons geplaatst.
Rashida zit nu bij bijna een jaar bij ons en gaat naar school (klas 2 van de Lagere school) en ze doet het heel goed. De triestheid is verdwenen en heeft plaats gemaakt voor een stralende lach. Wat ze ooit wil worden weet ze nog niet maar een verpleegkundige lijkt haar wel wat. Of het zo ver zal komen, zal de tijd leren. Ze zegt heel blij (en trots) te zijn, dat ze in onze familie is opgenomen en vindt het fantastisch dat er een gezin is in Nederland, die financieel voor haar zorgt. Waar ze niet van houdt is gari met bonen en daar kan ik me wel wat bij voorstellen…